روایت جاویدنام عماد شوش؛ دستانی که طرح عشق می‌زد
الوفاة عماد شوش 29 عاماً في ایران لاهيجان رودسر
بقلم: کهن
جاویدنام عماد شوش، شهروند ۲۹ ساله‌ی گیلک، باریستا و علاقه‌مند به لاته‌آرت، زاده‌ی رودسر و ساکن لاهیجان بود. او دارای چهار برادر بود که یکی از آنان، علی شوش (بازیگر تئاتر، نوازنده و شاعر)، در اعتراضات سال ۱۴۰۱ موسوم به انقلاب مهسا، به دست مزدوران جمهوری اسلامی، با ضربات پیاپی باتوم در اصفهان کشته شده بود. عماد در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان و در پاسخ به فراخوان رضا پهلوی، به دیگر هم‌شهریانش در خیابان‌های لاهیجان پیوست تا اعتراض خود و مردمش را به گوش حکومت سرکوبگر و خون‌خوار جمهوری اسلامی برساند؛ اعتراضی که تنها با سلاح صدا و مشت‌های گره‌کرده‌ی مردم معترض آغاز و بیان شد اما با گلوله پاسخ گرفت. عماد همچون صدها تن از هم‌شهریانش در ۱۸ دی ۱۴۰۴ به دست جمهوری اسلامی در لاهیجان کشته شد. به گفته‌ی شاهدان، عماد با شلیک مستقیم چهار گلوله، جانش را فدای میهن و آرمان آزادی‌خواهی‌اش کرد. مأموران حکومتی او را شبانه به خاک سپردند، بی‌آن‌که فرصت آخرین دیدار و بدرود را به مادر داغ‌دارش بدهند، مادری که دو جوان را در راه آزادی میهن به خاک سپرد. عماد دومین جان‌فدا از یک خانواده‌ی دادخواه بود؛ خانواده‌ای که گویی دلیری و شرف، میراث جاودان آنان است. مادر استوارشان، نزهت، با صلابتی چون کوه، آن‌گونه که از مادر چنین فرزندانی انتظار می‌رود، در چهلمین روز جان‌باختنش فریاد زد که دادخوا…
عماد شوش، لاهیجان
