جاویدنام سید میلاد حسینی؛ پناه پناه‌جویان، فدایی میهن
الوفاة سید میلاد حسینی 27 عاماً في ایران انديشه
بقلم: آریشا
سید میلاد حسینی، فرزند پاک‌نهاد تبار دالاهو، ۲۷ سال داشت و از پیروان آیین یارسان بود. جوانی از تبار نبرد و تلاش که پس از گرفتن دیپلم، مسیر مهارت را برگزید؛ تکنسین ماهر دستگاه‌های حفاری شد، مدرک جوشکاری حرفه‌ای آرگون گرفت و مدتی را نیز به کار در یک شرکت داروسازی گذراند. او روح بزرگی داشت؛ پنج سال از عمرش را در ترکیه، ارمنستان و یونان گذراند و در آن روزهای غربت، دستگیر و یار هم‌میهنانی شد که از جفا به کنج پناهندگی گریخته بودند. با تمام فراز و نشیب‌ها، او قلبش را در وطن جا گذاشته بود و درست شش ماه پیش از جان‌باختنش به خاک مادری بازگشت. در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، زمانی که فریاد حق‌خواهی مردم هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی در فضای کشور پیچید، میلاد برای ایستادن در کنار مردم به خیابان آمد. در فاز یک شهر اندیشه، سرکوبگران بر پشت‌بام بانک ملی سنگر گرفته بودند. نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی گلوله‌ای جنگی را مستقیم به شکم او شلیک کردند. هم‌زمان، ده‌ها ساچمه به پا و سینه‌اش اصابت کرد و پیکر این جوان ۲۷ ساله را گلگون ساخت. دو روز تمام، خانواده‌اش در میان انبوه داغ‌دیدگان به دنبال نشانه‌ای از او دویدند تا سرانجام در ۲۰ دی‌ماه، پیکرش را در آرامستان کهریزک یافتند. پس از روزها مانع‌تراشی و در میان سنگینی فشارهای امنیتی، پیکرش تحویل داده شد تا به زادگاهش در استان کرمانشاه بازگردد. در ۲۲ دی‌ماه ۱۴۰۴، آ…
سید میلاد حسینی · فاز یک اندیشه · کرمانشاه · پیروان آیین یارسان
