جاویدنام پوریا حمزه‌ئی
الوفاة پوریا حمزهای 20 عاماً في ایران أصفهان خیابان بزرگمهر
بقلم: مهرشید
پوریا حمزه‌ئی، متولد ۱۹ مرداد ۱۳۸۴، جوانی ۲۰ساله و اهل اصفهان بود. تک‌پسر خانواده بود. برای رسیدن به آرزوهایش، روزی دو تا سه شیفت کار می‌کرد و زندگی را با تلاش پیش می‌برد؛ باور داشت آینده‌ای که می‌خواهد، با پشتکار ساخته می‌شود. بدن‌سازی بخش مهمی از زندگی‌اش بود و دوستانش او را کسی می‌شناختند که آن‌ها را به رفتن به باشگاه تشویق می‌کرد. در صفحهٔ اینستاگرامش، بیشتر عکس‌هایی از خودش دیده می‌شود؛ تصاویری که در آن‌ها مقابل دوربین ژست گرفته و لحظه‌هایی از جوانی‌اش را ثبت کرده است. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان اعتراضات مردمی، خیابان‌های اصفهان نیز مانند بسیاری از شهرهای دیگر شاهد حضور گستردهٔ معترضان بود. پوریا نیز آن شب راهی خیابان بزرگمهر شد. پیش از خروج از خانه، به مادرش گفت: «من می‌روم تا برای خودم و بقیه آیندهٔ بهتری بسازم.» و بعد جمله‌ای را بر زبان آورد که برای همیشه در ذهن خانواده‌اش ماند: «مامان، اگر برنگشتم، حلالم کن.» با افزایش جمعیت در خیابان‌ها، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی با شلیک گلوله به‌سوی معترضان، اعتراضات را به خشونت کشاندند. پوریا نیز هدف شلیک مستقیم مأموران قرار گرفت. گلوله‌ای که قلبش را نشانه رفت، به زندگی جوانی پایان داد که تنها بیست سال داشت. اما خانواده از سرنوشت او بی‌خبر ماندند. روزها میان بیمارستان‌ها، زندان‌ها و سردخانه‌های اصفهان سرگردان بودند و هربا…
پوریا حمزه‌ئی · اصفهان
