جاویدنام محمدمهدی صفری علیایی؛ هفده‌ساله
الوفاة محمدمهدی صفری علیایی 17 عاماً في ایران ميمند خیابان سپاه
بقلم: آوین
در دشت‌های پرگل میمند، آن‌جا که نسترن‌ها و محمدی‌ها کوچه‌ها را عطرآگین می‌کنند، محمدمهدی، نوجوانی هفده‌ساله، هنوز فرصت نکرده بود از نوجوانی فاصله بگیرد؛ اما برای یاری پدرش در زندگی، بار مسئولیتی را بر شانه‌هایش پذیرفته بود و به‌عنوان فرزند اول خانواده، خیلی زود یاد گرفته بود سهم خود را از زندگی با کار و تلاش به دست بیاورد. محمدمهدی صفری، فرزند سمیه و فرشید، متولد ۲۰ تیر ۱۳۸۷، اصالتاً اهل میمند علیا بود. در کنار پدرش که با جرثقیل کار می‌کرد، کمک‌کار او بود و از همان سال‌های نوجوانی، کار را بخشی از زندگی خود می‌دانست. دوستانش او را پسری سرزنده، شوخ‌طبع و خوش‌قلب توصیف می‌کنند؛ نوجوانی که مهربانی و مرامش باعث شده بود دایره بزرگی از دوستان پیرامونش شکل بگیرد. بسیاری از کسانی که او را می‌شناختند، می‌گویند غیرت، معرفت و قلب مهربانش چیزی نیست که بتوان به‌آسانی فراموش کرد. هجدهم دی ۱۴۰۴، خیابان سپاه میمند به آخرین مسیر زندگی او تبدیل شد. محمدمهدی به همراه چند نفر از دوستانش در آن‌جا حضور داشت که هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت. گلوله به قفسه سینه‌اش اصابت کرد و با آسیب شدید به ریه و خون‌ریزی گسترده، فرصتی برای نجات باقی نگذاشت. یکی از دوستانش بعدها گفت شدت جراحات به اندازه‌ای بود که امکان نجات او وجود نداشت و محمدمهدی همان‌جا، کنار جدول خیابان، جان خود را از دست داد. در همان روز، دو…
محمدمهدی صفری · میمند
