جاویدنام عرفان عبدی پوروانق سفلی؛ رَدِِّ عرفان
Death عرفان عبدی پوروانق سفلی 23 years old in ایران Tehran آریاشهر
Written by: نورا
«اگر بخواهم عرفان را به کسی معرفی کنم که هیچ‌وقت ندیده بودش، از آخرین شبش نمی‌گویم؛ از زندگی‌اش می‌گویم.» از فوتبال می‌گویم؛ از چیزی که سال‌های زیادی از زندگی عرفان با آن گذشت، از زمین‌هایی که رویشان دوید و از شماره‌ی ۲ که می‌پوشید. از دست‌هایش می‌گویم که ساختن را دوست داشتند؛ آشپزی می‌کرد، معماری می‌خواند، طراحی می‌کرد و ساختن حالش را خوب می‌کرد. از فیلم‌هایی می‌گویم که در آن‌ها می‌رقصید، از خنده‌هایی که بی‌هوا روی صورتش می‌نشست و از جوانی که هنوز زندگی برایش پر از کارهای ناتمام بود. اگر کسی عرفان را ندیده باشد، شاید همین فیلم‌ها بهترین معرفی باشند؛ چند دقیقه که در آن هنوز موسیقی پخش می‌شود، عرفان می‌رقصد و هیچ‌کس نمی‌داند چند ماه بعد، تماشای همین خنده‌ها چقدر سخت خواهد شد. عرفان عبدی پوروانق سفلی، متولد ۸ فروردین ۱۳۸۱، فقط ۲۳ سال فرصت داشت برای تمام آن چیزهایی که دوستشان داشت. آرام بود؛ صدایش برای پدر و مادر و برادرش بلند نمی‌شد. اما آرامش عرفان از جنس سکوت در برابر هر چیزی نبود. جایی که پای ظلم و زور و جنایت می‌رسید، آن جوان آرام صدایش را پیدا می‌کرد. شاید برای همین بعدها در چند کلمه، تمام این دو سوی شخصیتش کنار هم نشستند: «تو می‌دانستی که فریادت را کجا و در برابر چه کسانی بزنی.» هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، عرفان جای فریادش را انتخاب کرده بود؛ خیابان‌های آریاشهر تهران. میان جمعیتی که آن…
عرفان عبدی‌پور · عرفان عبدی پوروانق سفلی · تهران · فوتبالیست
