جاویدنام کمیل جمشیدی

Fallecimiento کمیل جمشیدی 36 años en ایران Karaj فردیس

Escrito por: جاوید

«من شب می‌خوام برم بیرون، اگر چیزیم شد نذارین اسمم بخوابه… بذارید همه بدونن شهید شدم.» کمیل جمشیدی این جمله را پیش از خروج از خانه گفت. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ بود. با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، مردم به خیابان‌ها آمده بودند. شب در فردیس و کرج، خیابان‌ها از جمعیت پر شده بود؛ صداها از هر سو بلند می‌شد و شعارها در فضای شهر می‌پیچید. کمیل، مردی ۳۶ساله و اصالتاً اهل ملایر، در میان مردمی بود که برای آزادی و پایان جمهوری اسلامی به خیابان آمده بودند. او پدر پسری سیزده‌ساله بود که آن شب در خانه انتظار بازگشتش را می‌کشید. شامگاه به نیمه نزدیک می‌شد که خیابان‌های فردیس به صحنه‌ی سرکوب بدل شدند. صدای شعارها هنوز از میان جمعیت شنیده می‌شد که صدای شلیک گلوله‌ها برخاست. نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی به سوی مردم آتش گشودند. گلوله‌های جنگی در میان جمعیتی که برای اعتراض گرد آمده بودند، جان انسان‌ها را گرفتند. کمیل هدف یکی از همین گلوله‌ها قرار گرفت. گلوله به گردنش اصابت کرد و او در همان شب جان باخت. در خیابان، میان مردمی که برای اعتراض آمده بودند، پیکرهایی بر زمین افتاده بودند که تا ساعاتی پیش در کنار دیگران شعار می‌دادند. فضای شهر با صدای شلیک و هراس مردمی که در پی راهی برای نجات خود و دیگران بودند، دگرگون شد. آن شب، کمیل دیگر فرصتی برای بازگشت به خانه پیدا نکرد. آخرین حرفش به خانواده درباره‌ی زند…

کمیل جمشیدی · فردیس کرج · فراخوان شاهزاده رضا پهلوی · انقلاب شیروخورشید

Leer el texto completo aquí

Narrata

Documented Truth by Independent Voices

A multilingual platform preserving personal narratives, eyewitness accounts, and untold stories.