جاویدنام علیرضا احمدی بابادی

Fallecimiento علیرضا احمدی بابادی 39 años en ایران Shahr-e Kord

Escrito por: آناهیتا

وقتی به دنیا آمد، میانه‌ی پاییز بود. در آن روزهای سرد پاییزی، با آمدنش گرمایی به خانه بخشید. موهای خرمایی و چشم‌های گرگ‌ومیشی‌اش دل هر کسی را می‌برد. نامش را علیرضا گذاشتند. وقتی بزرگ‌تر شد، دیگر فقط چهره‌اش نبود که دل می‌برد؛ مهربانی و نجابتش او را عزیز خانواده کرده بود. خانواده همیشه دغدغه‌ی اصلی‌اش بود. با پدر و مادرش زندگی می‌کرد و هرچه داشت، برای خانواده‌اش خرج می‌کرد. همیشه نگران خواهر و برادرهایش بود و هر کاری از دستش برمی‌آمد، انجام می‌داد تا حالشان خوب و دلشان آرام باشد. او سی‌و‌نه سال داشت؛ جوانی که به‌خاطر شرایط ایران، فرصت جوانی کردن پیدا نکرد. خانواده‌اش را در اولویت قرار داده بود و خودش و خواسته‌هایش را در اولویت بعدی؛ همین باعث شده بود ازدواج و تشکیل خانواده را به تأخیر بیندازد. ولی همیشه می‌گفت: «اگه قرار باشه بچه‌ای داشته باشم، دلم می‌خواد دختر باشه. دلم می‌خواد بچه‌ی اولم یه دختر خوشگل باشه و صداش بزنم دیانای بابا.» او نقاش ساختمان بود و آرزوهایش را در رؤیاهایش نقاشی می‌کرد. شاید هیچ‌وقت میان آرزوهایی که برای خودش داشت، فکر نمی‌کرد ناگهان شبی تاریک از راه برسد و سیاهی‌اش تمام زندگی او و خانواده‌اش را فرا بگیرد. علیرضای مهربان و خوش‌قلب در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، به همشهریانش در خیابان‌های شهرکرد پیوست. در شب اول فراخوان، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، نیروهای سرکوب‌گر جمهو…

شهرکرد · نقاش ساختمان · علیرضا احمدی بابادی

Leer el texto completo aquí