جاویدنام محمد عبدی
Fallecimiento محمد عبدی 21 años en ایران Escena
Escrito por: کتایون
من محمد عبدی، ۲۱ ساله، جوانی بلوچ، اهل دیاری بودم که مردمانش نجابت را از نیاکانشان به ارث برده‌اند، مهمان‌نوازی در خانه‌هایشان رسم است و وفاداری در دل‌هایشان ریشه دارد؛ مردمانی استوار و شجاع که گرمای قلبشان از آفتاب سرزمینشان کمتر نیست. اهل زاهدان بودم و در مشهد زندگی می‌کردم. دانشجوی رشتهٔ اقتصاد در دانشگاه آزاد مشهد بودم. شاید برای همین، بیشتر از خیلی‌ها می‌دیدم که زندگی هر روز برای مردم سخت‌تر می‌شود. برای من عددها فقط عدد نبودند؛ پشت هر گرانی، سفره‌ای بود که کوچک‌تر می‌شد و پشت هر فشار اقتصادی، خانواده‌ای که برای گذران زندگی بیشتر از روز قبل می‌جنگید. خودم در تنگنای مالی بزرگ نشده بودم و شاید می‌توانستم فقط به زندگی خودم فکر کنم؛ درس بخوانم، آینده‌ام را بسازم و راه خودم را بروم. اما نمی‌توانستم نسبت به رنج مردم بی‌تفاوت باشم. دیدن آدم‌هایی که برای ساده‌ترین نیازهای زندگی درمانده می‌شدند، آزارم می‌داد. نمی‌توانستم چشم‌هایم را ببندم و وانمود کنم چیزی نمی‌بینم. من اهل سنت بودم، اما درد آدم‌ها برایم مرز قومیت و مذهب نداشت. پیش از هر چیز، خودم را فرزند همین خاک می‌دانستم و رنج مردمش، رنج من بود. زندگی را دوست داشتم. هنوز جوان بودم و هزار راه نرفته پیش رویم بود؛ آینده‌ای که نیامده بود، آرزوهایی که منتظر رسیدنشان بودم و روزهایی که خیال می‌کردم فرصت زندگی کردنشان را خواهم داشت. هنوز خ…
دانشجو · محمد عبدی · مشهد · تربت‌جام
