جاویدنام وحید محمدلو
جان باختن وحید محمدلو 39 ساله در ایران تهران
نویسنده: دلآرا
سلام از هجدهم دی. از دیشب برف آمده بود و هوای تهران سردِ سرد بود. وحید را بیدار کردم و گفتم: «پاشو بریم لواسان، باران و بهار عاشق برفن.» بلند شدیم. مثل همهی صبحهای معمولی کنار هم صبحانه خوردیم و راه افتادیم سمت لواسان. بچهها ذوق میکردند و برف زیر پاهایمان صدا میداد. عکس گرفتیم، خندیدیم و بیخبر از همهچیز، چند ساعت کنار هم زندگی کردیم. کاش میدانستم آن عکسها، آخرین عکسهای خانوادگیمان میشوند. کاش میدانستم آن گردش ساده، آخرین باریست که چهارنفری کنار هم نفس میکشیم. اگر میدانستم، دلم میخواست زمان همانجا، وسط برف و خندههای باران و بهار، متوقف شود و دیگر هیچوقت به تهران برنگردیم. ظهر که برگشتیم خانه، من و وحید قرار گذاشته بودیم شب ساعت هشت برویم بیرون؛ برای زندگیمان، برای آیندهمان، برای بچههایمان. فکر میکردیم هنوز میشود امید داشت. هنوز میشود برای فردا جنگید. وقتی رسیدیم صادقیه، جمعیت داشت بیشتر و بیشتر میشد، تا جایی که دیگه تا چشم کار میکرد آدم بود. نیروهای نظامی و یگان ویژه هم بودند. جو جوری بود که فکر میکردیم دیگه کار تمام است و این نیروها توان سرکوب سیل جمعیت را ندارند. که یک دفعه همه چیز رنگ عوض کرد و نشانههای سرکوب به چشم آمد. گاز اشکآور و کمی بعد صدای تیر آمد. اول فکر کردیم ساچمه است. چند مغازه آنطرفتر آتش گرفته بود و مردم میدویدند. اما در یک چشمبهه…
وحید محمدلو · شاهنامه · قهرمان ایران