جاویدنام حسن قاسمی؛ دست‌های خالی
جان باختن حسن قاسمی 30 ساله در ایران اصفهان زینبیه اصفهان
نویسنده: سایه
هربار که بند کمربندش را بر کمرگاه محکم می‌کرد، پژواک یک کلام کهن در سینه داشت: کاراته یعنی «دست خالی». استاد به شاگردانش یاد داده بود که انسانِ راستین، قدرت خود را از روحی صیقل‌خورده و ذهنی آرام می‌گیرد، نه از سلاح و اسباب ترس. سال‌ها در تالارهای ورزشی اصفهان، تک‌فریاد برخاسته از ژرفای جانش، آن «کیای» استوار، برای درهم شکستن خستگی و غلبه بر ناممکن‌ها طنین‌انداز بود. او نه فقط مربی، بلکه داورِ رسمی و عادلی در میدان مسابقات بود که ترازوی عدالت را با هیچ‌چیز سودا نمی‌کرد. حسن قاسمی ۳۱ ساله متولد ۲۳ آبان ۱۳۷۳ از خاک پاک حبیب‌آباد برخوار در استان اصفهان بود. تمام جوانی، افتخارات و تکاپوی مربیگری‌اش در همین دیار گذشت. در این راه پر از مرام، همسرش، فاطمه رضایی، نیز شانه به شانه او مربی کاراته بود تا با هم، نسلی از جوانان را با اصول فنی و اخلاق انسانی آشنا کنند. آرزوهایش بزرگ اما روشن بود: دیدنِ هنرجویانش بر فراز سکوهای بلند جهانی، رسیدن خودش به مدارج والای داوری، و در خانه، او می‌خواست بالندگی و قد کشیدنِ پسر سه ساله‌اش، آراد، را به تماشا بنشیند؛ کودکی که جهان کوچک خود را در پناه شجاعت پدر معنا می‌کرد. حسن مردی بود سراسر شور و زندگی، که شوخی‌های دلنشین و خنده‌های همیشگی‌اش، تاریکی را از جانِ خانه‌اش می‌تاراند. اما آموزه‌های این مربی آزاده هرگز در چهاردیواری باشگاه بند نشد. دی‌ماه فرا رسید…
حسن قاسمی · اصفهان · داور کاراته
