روایت جاویدنام علی صدیقی؛ قلب‌ها با امید و عصیان بیشتر می‌تپند
جان باختن علی صدیقی پاشاکی 33 ساله در ایران لاهیجان
نویسنده: کهن
جاویدنام علی (عرفان) صدیقی، جوان گیلک، متولد سال ۱۳۷۴، ۳۳ ساله و اهل لاهیجان بود. حرفه‌ی او برق‌کاری بود و به گفته‌ی دوستانش، او جوانی با اخلاق و دغدغه‌مند بوده که همیشه آرزوی آزادی ایران را داشته است؛ پس دور از ذهن نیست که جوانی این‌چنین شریف و دلاور که آرمانش آزادی‌خواهی و عدالت‌طلبی برای مردم و میهنش است، به خیل انبوه مردم در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی بپیوندد؛ خیزشی که با حضور میلیونی ایرانیان در بسیاری از شهرهای ایران، شگفتی جهانیان را در پی داشت. علی صدیقی نیز همچون تعداد بی‌شماری از جوانان لاهیجان و ایران، در همان شب اول فراخوان مورد اصابت مستقیم گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و بر اثر جراحات وارده و خون‌ریزی بسیار، جان عزیزش را فدای ایران کرد. ویدئوهای موجود در شبکه‌های خبری و صفحه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که مراسم چهلمین روز درگذشت او در ۲۸ بهمن‌ماه در لاهیجان برگزار شد و جمعیت بسیاری از دوستان، آشنایان و هم‌شهریان در آن حضور یافتند و این خانواده‌ی داغدار را تنها نگذاشتند. شرکت‌کنندگان همچنین در مراسم یادبود شعارهای ضدحکومتی سر دادند و یکی از حاضران متنی را خواند که بسیار تأثیرگذار بود؛ جمله‌ای از این متن حماسی در شبکه‌های اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است: «قلب‌ها با امید و عصیان بیشتر می‌تپند.» بنابر گفته‌ی شاهدان، مراسم با حضور مأموران امنیتی برگزار شده بود، ا…
عرفان صدیقی، علی صدیقی، لاهیجان
