جاویدنام اکبر حمزه‌حسینی
جان باختن اکبر حمزه سیدحسینی 29 ساله در ایران فردیس چهارراه آبرسانی
نویسنده: مهرشید
«اگر برنگشتیم، فقط بدونید به یاد مردم رفتیم.» این آخرین پیامی بود که اکبر حمزه‌حسینی شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در خودرو و در مسیر رفتن به اعتراضات ضبط کرد. در ویدئو، از عشقش به ایران گفت، از احتمال کشته شدن، و از این‌که اگر بازنگشت، بدانند «به یاد مردم» رفته است. سپس از مجاهد کورکور، نیکا شاکرمی و مهسا امینی یاد کرد و افزود: «اسم خیلیا جا موند، همه خوب بودن.» در پایان نیز از همراهش خواست آهنگ «دایه دایه وقت جنگه» را پخش کند. اکبر، متولد ۱۳۷۵، اصالتاً اهل کوهدشت لرستان و ساکن فردیس کرج بود. قهرمان و مربی رشته رزمی نین‌جوتسو بود و سال‌ها در این رشته فعالیت می‌کرد. ورزش بخش مهمی از زندگی‌اش بود، اما تنها چیزی نبود که او را تعریف می‌کرد. دل‌بستگی عمیقی به تاریخ ایران داشت و از کوروش بزرگ با احترام یاد می‌کرد. در جریان جنبش اعتراضی «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، اکبر همراه برادرش، مرتضی، بازداشت و هر دو به یک سال حبس محکوم شدند. دوران زندان نیز تغییری در باورهایش ایجاد نکرد. در همان روزها، بارها نشان فروهر و نمادهای هخامنشی را بر دیوارهای سلول می‌کشید؛ نقش‌ونگارهایی که بازتاب علاقه‌اش به تاریخ و هویت ایران بودند. چهار ماه پس از آزادی، مرتضی بار دیگر به دلیل فعالیت در شبکه‌های اجتماعی بازداشت شد و این‌بار به سه سال حبس محکوم شد. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، اکبر بار دیگر راهی خیابان‌های فردیس کرج شد.…
اکبر حمزه‌حسینی · کوهدشت · فردیس · کرج
