جاویدنام علیرضا حضوری؛ رقصی که تمام نشد

Décès علیرضا حضوری 40 ans en ایران Golpâyegân

Écrit par: نورا

علیرضا حضوری را اگر کسی نشناسد و فقط همان چند دقیقه از جشن تولدش را ببیند، مردی را خواهد دید که زندگی را بی‌تکلف دوست دارد. در اتاقی با دیوارهای کاهگلی و سنگی، روی فرش‌هایی که روی خاک پهن شده‌اند، میان جمع کوچکی از دوستانش می‌رقصد. نه سالن مجللی در کار است، نه نورپردازی و نه تشریفات. همه چیز به سادگی زندگی خودش است. تی‌شرتی مشکی بر تن دارد، کلاه نمدی بر سر گذاشته و با همان لبخند همیشگی، دست‌هایش را رو به آسمان باز می‌کند؛ انگار شادی را می‌شود با تمام وجود در آغوش گرفت. دوستانش برایش کیکی سفارش داده‌اند که شکل یک باتری است؛ یادگاری از سال‌هایی که او با تعمیر باتری ماشین‌های سنگین روزی خانواده‌اش را به دست می‌آورد. میان رقص، ناگهان رو به دوربین برمی‌گردد. دو دستش را آرام کنار هم می‌گذارد و شکل قلبی می‌سازد؛ قلبی که با لبخند به دوربین هدیه می‌دهد. شاید خودش هم نمی‌دانست که امروز، همین چند ثانیه کوتاه، برای خانواده و دوستانش از عزیزترین یادگارهای او خواهد شد؛ تصویری از مردی که هنوز چیزی جز زندگی، رفاقت و محبت در نگاهش دیده نمی‌شد. علیرضا، متولد ۲۰ تیر ۱۳۶۴، مردی از گلپایگان بود؛ باتری‌ساز ماشین‌های سنگین، همسر، پدر و تکیه‌گاه خانواده. او از آن آدم‌هایی بود که نبودن‌شان، خانه‌ای را برای همیشه ساکت می‌کند. دست‌هایش به روغن، آهن و ابزار عادت داشت، اما دلش همان‌قدر نرم بود که با چند دقیقه…

علیرضا حضوری · گلپایگان · روستای تجره · باتری ساز

Lire le texte complet ici

Narrata

Documented Truth by Independent Voices

A multilingual platform preserving personal narratives, eyewitness accounts, and untold stories.