جاویدنام ابوالفضل سپاهی بادجانی؛ از سفره‌ی ناهار تا چوبه‌ی دار
फांसी ابوالفضل سپاهی بادجانی 22 वर्ष में ایران इस्फ़हान میدان علیخانی
लेखक: روشنا
چوبهٔ دار در صبح ششم مرداد، در میدان علیخانی اصفهان، ابوالفضل سپاهی را از میان نام زندگان برداشت و به سیاههٔ جاویدنامان ایران برای همیشه افزود. او کارگر ساختمان بود و روزهایش زیر سایهٔ دست پدری گچ‌کار و نماکار می‌گذشت. کنار پدر گچ می‌سایید و دیوار می‌ساخت، شاگردی با مزدی اندک. از همان مزد کم، با تلاش و سختی بسیار، موتوری خرید که دو هفته بیشتر بر آن سوار نشد. موتور در حیاط ماند؛ خاموش و ایستاده، تا یاد او را در خانه زنده دارد. ابوالفضل دلش در عشق دختری بود که پس از دستگیری و اعدام ابوالفضل دیگر روی زندگی عادی را ندید. آرزوهای ابوالفضل کوچک بود و از خاک کارگری و تنگی روزگار سر برآورده بود: تلاش برای داشتن یک زندگی عادی. در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور در خیابان‌ها، در شب‌های هجدهم و نوزدهم دی، تاریخ دیگری برای اصفهان رقم خورد. ابوالفضل هم همراه مردم در خیابان مفتح بود. هنگام بازگشت، گلوله‌ای از سوی نیروهای حکومتی جمهوری اسلامی به پایش نشست. با پای زخمی به خانه رسید؛ اما نه خودش یارای درمان زخم داشت و نه خانواده چاره‌ای. روز بعد در خانه ماند، اما دلش با ماندن نبود. سوار بر موتور در شهر گشتی زد و برگشت. ظهر به سفرهٔ ناهار مادر رسید. سفره‌ای که مادر نمی‌دانست این آخرین باری است که برای پسرش پهن می‌کند. غذا نخورده، مأموران جمهوری اسلامی به خانه ریختند و او را با خود بردند. توی…
ابوافضل سپاهی بادجانی · اصفهان · میدان علی خانی · اعدام
