جاویدنام اکبر چراغی؛ حتی صدای گلوله را نشنید
जान गंवाना اکبر چراغی 35 वर्ष में ایران तेहरान توحید
लेखक: کهن
جاویدنام اکبر چراغی، جوان ۳۵ ساله‌ای که ناشنوا بود، دچار اختلال گفتار و در طیف اوتیسم قرار داشت. او متولد سال ۱۳۶۹ در قم بود و در جوانی به تهران مهاجرت کرد. اکبر به‌طور داوطلبانه با انجمن ناشنوایان همکاری می‌کرد و باوجود مشکلات گفتاری و شنیداری، هرگز در برابر مشکلات جامعه‌اش سکوت نکرد. او سال‌ها در تجمعات مربوط به حقوق معلولان حضور داشت و بدون هیچ چشم‌داشتی به انجمن ناشنوایان خدمت می‌کرد. این قهرمان، در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی و شکل‌گیری اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان، در حوالی خیابان توحید تهران حضور داشت. برخی گفته‌اند هنگامی که با زبان اشاره صحبت می‌کرد، به ظن لیدر بودن به او شلیک کردند اما به روایت یکی از دوستانش، اکبر برای خرید از خانه بیرون رفته بود و هنگام کمک به مغازه‌دارها، از پشت سر هدف گلوله‌های ساچمه‌ای و جنگی قرار گرفت. گفته می‌شود یک گلوله ساچمه‌ای از پشت به سرش اصابت کرده و سپس از گونه‌اش خارج شده است؛ کبودی چشم چپ او در عکسی که از تخت بیمارستان منتشر شده، گواه این حادثه است. تیر دوم، گلوله‌ای جنگی بود که توسط نیروهای جمهوری اسلامی به پهلوی او شلیک شد. اکبر چراغی، این شهروند بی‌گناه، حتی نتوانست صدای شلوغی خیابان و شلیک گلوله‌ها را بشنود تا شاید جایی پناه بگیرد. او همچون سالیانِ زندگی‌اش که با وجود مشکلات جسمی برای احقاق حق دیگران ایستاده بود…
اکبر چراغی · قم · تهران · توحید
