جاویدنام علیرضا شکری
जान गंवाना علیرضا شکری 25 वर्ष में ایران तेहरान
लेखक: آناهیتا
روی سنگ مزارش این شعر را نوشته بودند: «سال‌ها رنج کشیدم که گلی پروردم باد پاییز به ناگه زد و گل پرپر شد گل پرپرشده‌ام، از چه برفتی ز برم؟ که ز هجران تو هر دم دل ما مضطر شد» شعری که حکایت از اندوه عمیق دوری و فقدان عزیزی داشت که سالیان سال با عشق و امید برای پرورش و بالیدنش زحمت کشیده بودند، اما حالا در یک چشم‌برهم‌زدن او را از دست داده بودند. گویی تمام رنج‌ها، امیدها و آرزوهای سالیانشان در لحظه‌ای بر باد رفته بود و تنها حسرت دیدار دوباره و داغی ماندگار بر دلشان باقی مانده بود. و روی همان سنگ مزار، نام جوانی حک شده بود که تنها ۲۵ سال فرصت زندگی یافته بود: علیرضا شکری . جوانی اهل شهرستان خمین که به امید ساختن زندگی بهتر و آینده‌ای روشن‌تر، زادگاهش را ترک کرده و به تهران مهاجرت کرده بود. علیرضا جوانی خوش‌مشرب و خوش‌طبع بود که هنوز ازدواج نکرده و خانواده‌ای برای خود تشکیل نداده بود. شادی و خنده، بخش جدانشدنی زندگی‌اش بود. در جمع خانواده و دوستانش، می‌شد او را خندان و شادمان، در حال رقص و پایکوبی دید؛ جوانی که از بودن در کنار عزیزانش لذت می‌برد و لحظه‌های خوش زندگی را با آنان تقسیم می‌کرد. او که تا پیش از رفتنش همیشه در مرکز جمع‌های خانوادگی و دوستانه بود و با خنده‌ها، شوخی‌ها و رقصیدنش شادی را به هر مجلسی می‌آورد، حالا با نبودنش جای خالی بزرگی بر جا گذاشته است. همان جوانی که روزی حضورش…
علیرضا شکری · خمین · تهران
