Politieke dolkstoot
Geschreven door: Student
De strijd aangaan met verhalen is als het aantrekken van een harnas van staal op het geraamte van je zenuwen en geest. Hongerige hersenen zijn niet op zoek naar nieuwe ideeën, maar naar onmiddellijk nieuws; dorstend naar dopamine en alles waar het brein in een donkere, bodemloze grot om schreeuwt: ‘Meer, ik wil meer.’ Het is alsof er jarenlang geen echo of spoor van geluid van welk levend wezen dan ook opstijgt. Ze zijn bezig met het verscheuren van de dichtgenaaide poppen in de spiegel, of misschien hebben ze het gehoord en houden ze de schijn op! Stil! Hand in hand, zonder hun verbond te tonen. Waar kijken ze naar? Naar de millennia-oude prestatie van het centimeter voor centimeter uitkammen van het lichaam bij elke intrede en uittrede in deze stinkende begraafplaats?! Stof over dit mechanisme! Ze strooien stof. Ze strooien stof over de opbouw door te pochen op het overleven! Ze laten geen informatie naar buiten lekken, maar van binnenuit krassen ze keer op keer op de muren van het ineengestorte lichaam. Een verleidelijk verhaal nestelt zich onophoudelijk op de tong; wie speelt er met opzet het dwaas? Misschien een kind dat iets gestolen heeft en het zich niet herinnert, dat bewust de dwaas speelt zodat men het op zijn jeugdigheid zal afschuiven. Tussendoor dreigt een kadaver, in antwoord op de boodschap van een ander kadaver dat verfrommeld en bloemrijk is geworden: wat voor bloem hebben ze op zijn hoofd gezet! Het verhaal van de straat wordt er met eed, koranvers, hadith, geflirt en gemaakte charmes, en enkele onaangeroerde offermaaltijden met een vleugje roze dubbelklank ingeduwd; ‘erinduwen’ is het sleutelwoord van de voorbije dagen, maar niemand geeft het toe. Een tuinboonverkoper schreeuwt: Vers van de pers!! Het nieuws wordt opnieuw, met een aanraking, herhaald van het allernieuwste. De verhalen zijn gespreksstof voor bijeenkomsten; iedereen kent ze uit het hoofd.
