Gevallen held Saina Nezamdoost; het laatste slaapliedje
Overlijden Saina Nezamdoest 25 jaar oud in Iran Karaj
Geschreven door: Miehchak Sepied
De klank van mijn moeders slaapliedje klinkt na in mijn oren, datzelfde liedje uit mijn kindertijd, datgene wat ze fluisterde terwijl ze door mijn haren streelde als ik de slaap niet kon vatten: Ik ben degene die op een dag de zee wilde worden Die de grootste zee ter wereld wilde worden Ik droomde ervan te stromen tot ik de zee zou bereiken Om de nacht in lichterlaaie te zetten... Ach mama, mijn hele wezen staat in brand, ergens in mijn rug brandt het zo vreselijk... Deze plotselinge, verzengende hitte lijkt in niets op de hindernissen die ik in de rijbak recht in de ogen keek. Ik werd geboren op 11 juni 2000 (22 khordad 1379) om in deze 25 jaar het hele bestaan te zijn van een vrouw die nu in de duisternis schreeuwt. Het lot was ons niet gunstig gezind; maar met onze lege handen waren we de gelukkigste broer en zus ter wereld, zij aan zij, verheven boven de clichématige band tussen moeder en kind. Ik was de enige kostwinner van dat kleine huis, en om de kosten van het springrijden te kunnen betalen en zestien keer per maand in het zadel te zitten in plaats van acht, gaf ik nooit toe aan vermoeidheid. Na urenlang rijden voor Snapp en het verkopen van granaatappelsap in de snijdende…
ساینا نظامدوست · کرج · اسب سواری
