Gevallen held Hamidreza Majidi; een rol die op het toneel van het leven onvoltooid bleef
Overlijden Hamidreza Majidi 30 jaar oud in Iran Teheran Narmak
Geschreven door: Katayoun
Ik, Hamidreza Majidi, dertig jaar oud, werd geboren in Golpayegan; een eeuwenoude stad met een prachtige natuur en warme, innemende mensen. Daar bracht ik mijn jeugd en schooltijd door. Ik voltooide een associate degree in accountancy, maar zolang ik me kon herinneren droomde ik ervan acteur te worden. Om die droom na te jagen vertrok ik naar Teheran. Zeker tien jaar woonde ik daar, ver weg van mijn familie. Ik deelde een woning met mijn vriend Mojtaba. We waren hecht; ook hij kwam uit Golpayegan. Om rond te komen werkten we vrijwel onophoudelijk. Mijn toevlucht en vreugde vond ik in het gitaarspelen. Soms pakte ik de motor en scheurde over de wegen om mijn zorgen even achter me te laten. Ik vervulde vele rollen op het toneel van het leven: zoon, broer en vriend. Sinds kort was ik ook oom geworden; van al die rollen hield ik het allermeest van het oom-zijn. Mijn neefje zien maakte me intens gelukkig. Al vanaf zijn geboorte hadden we een bijzondere band. Soms droeg hij kleertjes met de tekst: «Wacht maar tot mijn oom er is.» Als ik dat zag, smolt mijn hart. Om in mijn levensonderhoud te voorzien werkte ik als zelfstandige, en soms combineerde ik twee banen tegelijk. Tegelijkertijd d…
حمیدرضا مجیدی · تهرانپارس · پارکینگ نارمک · گلپایگان
