Gevallen held Mohsen Rashidi Khaniabadi; waken over een droom
Overlijden Mohsen Rashidi Khani-abadi 42 jaar oud in Iran Isfahan Baharestan
Geschreven door: Noera
Mohsens stem was een onzichtbare draad die genegenheid door het weefsel van het huis vlocht. Wanneer hij zong, leek het alsof de woorden niet uit zijn keel kwamen, maar opwelden uit de diepte van zijn hart. Hij bezat een warme, volle stem die soms opsteeg boven het rumoer en de opwinding van de sportschool uit, en zich op andere momenten, in de luwte van het huis, met de tederheid van een slaapliedje neervlijde. De muziek had wortel geschoten in zijn ziel en poëzie was een andere taal voor wat hij voelde. Het leek wel alsof één wereld niet volstond om uit te drukken wat er in zijn binnenste leefde; met zijn pen dichtte hij, met zijn handen schiep hij kunst, en met zijn zang wekte hij het onuitgesprokene tot leven. Thuis, wanneer hij zijn jongste dochtertje in zijn armen sloot, kwam die krachtige stem tot bedaren en vlijde het gefluister van een zacht wiegeliedje zich in het oortje van het kind. Mohsen keek naar het gezichtje van zijn dochter met een liefde vol verwondering, alsof hij nog altijd niet verzadigd kon raken van zoveel schoonheid in zijn armen. Wat een verre, stralende toekomsten koesterde hij wel niet achter die blik; welk een verlangen om haar te zien opbloeien, om de…
محسن رشیدی خانیآبادی · اصفهان · بهارستان
