جاویدنام عذرا مهدی نژاد؛ کوچهای میان خانه و خاک
Overlijden Azra Mehdi Nezjad 57 jaar oud in Iran Khuzestan اندیمشک
Geschreven door: Rosjana
De Shohada-steeg liep die nacht nergens meer heen; een steeg die altijd naar huis had geleid, was ditmaal verzwolgen door duisternis en gekerm. De kreten om vrijheid verstomden in de rook, het traangas en het gekletter van kogels. Mensen zochten dekking tegen de muren en in portieken, wanhopig speurend naar ontkoming, maar de kogels kwamen van alle kanten. Die nacht was de Shohada-steeg geen weg meer om ergens te komen; het was een val geworden die de betogers gevangen hield in het ijle niemandsland tussen leven en dood. Toen de schoten aanzwollen, zochten demonstranten er een toevlucht; op luttele passen van de huizen waarachter het leven, onwetend van wat zich in de steeg voltrok, gewoon doorging. Ook Ozra Mehdinezhad stond tussen haar buren, recht tegenover het huis waarin ze al jaren woonde. Het geraas van het geweervuur drong langzaam de doodlopende steeg binnen, en een van de kogels trof Ozra in het hoofd. Een zevenenvijftigjarige vrouw die, leunend tegen haar eigen huis – haar toevlucht en veilige haven –, aan lichtere dagen dacht. Niemand weet van welke droom Ozra vervuld was toen haar hart stilviel; ergens tussen vervlogen tijden en dagen die nog moesten komen. Daar eindig…
عذرا مهدینژاد · اندیمشک · مادر
