Gevallen held Hesam Shomali; wiegelied van hoop
Overlijden Hesam Sjomali 16 jaar oud in Iran Isfahan Khomeynishahr
Geschreven door: Noera
‘Ik deed de deur open. Ik heb mijn kind zelf uitgeleide gedaan.’ Op 9 januari (19 dey) deed zijn moeder de deur open voor Hesam. Vlak voor hij vertrok, vroeg ze hem alleen maar om te blijven. Ze zei dat hij niet moest gaan. Maar Hesam had zijn besluit al genomen: ‘Mam, als ik niet ga, wie dan wel?’ Hij zei dat hij zelf iets voor zijn vaderland wilde betekenen. Hesams thuis was in Khomeynishahr, bij Isfahan; dezelfde stad waar hij vanaf 6 januari (16 dey) de straten niet meer had verlaten en waar hij op 9 januari (19 dey) zijn laatste stand hield. Dat besluit was niet pas die avond ontstaan. Hesam stond er al sinds 6 januari (16 dey). Diezelfde dag was hij geraakt door hagelkogels, en met dat gewonde lijf had hij de pijn verborgen achter een tienergrap: ‘Ik ben voor een half procent oorlogsinvalide geworden.’ Maar de hagelkogels hadden hem niet kunnen losmaken van wat zich buiten afspeelde. Een groot deel van zijn leven speelde zich nog af tussen school, thuis en de kapperszaak. Hij werkte om financieel bij te springen in het gezin en nam zijn verantwoordelijkheid in het leven; maar toen het op de straat aankwam, wilde hij het gevaar uitsluitend voor zichzelf dragen. Hij vroeg niema…
حسام شومالی · خمینیشهر · اصفهان · دانشآموز
