Gevallen held Taha Naderi Semiromi; zoon van de zon
Geschreven door: Bazmandeh
Hij was de zon voor. Nog voordat de stad haar ogen opende, pakte hij zijn rugzak en trok hij de bergen in. Zijn doel was niet louter de top. Hij genoot ervan de eerste zonnestralen te aanschouwen vanaf het hoogste punt; een plek waar het duister sneller dan waar ook week. Voor Taha was de bergtop niet zomaar een brok steen en aarde; het was een metafoor voor het leven. Taha Naderi Semiromi werd op 11 april 2007 (22 Farvardin 1386) geboren in Shahreza. Hij was de enige zoon in het gezin; een jongen tussen drie oudere zussen bij wie zijn rust en waardigheid al van kinds af aan boven zijn leeftijd uitstaken. Hij was verlegen. Niet van die verlegenheid die een mens vervreemdt van anderen, maar van het soort dat maakt dat je meer luistert dan praat. Hij drong zichzelf zelden op in een gezelschap, maar als hij iets zei, luisterde iedereen. Zijn woorden waren zacht en hartverwarmend; zijn familie en vrienden vertellen dat hij het vermogen had om met slechts een paar zinnen het verdriet uit de harten van mensen te verlichten. Respect zat diep in zijn wezen verankerd. Zelfs zijn oudere zussen sprak hij met 'u' aan. Velen vergaten als ze met hem spraken dat hij pas achttien jaar oud was. Zijn hart klopte voor elk levend wezen. Van zwarte katten hield hij het meest, omdat hij zei dat bijna niemand om hen gaf. Hij probeerde eens te vissen, maar toen hij het spartelen en de doodsstrijd van de vis zag, bergde hij zijn hengel voorgoed op. Hij kon het lijden van geen enkel schepsel aanzien en er onverschillig aan voorbijgaan. Hij las veel boeken, was op school kampioen zwemmen en armpje drukken, en volgde het voetbal vol passie. Cristiano Ronaldo was zijn favoriete speler en rugnummer 7 is een getal dat voor zijn vrienden nu een betekenis heeft gekregen die veel verder gaat dan zomaar een nummer. Maar zijn eigen droom lag elders. Hij wilde brandweerman worden. Niet om het uniform, niet om de titel, maar louter om mensenlevens te kunnen redden. Op de avond van 8 januari 2026 (18 Dey 1404) ging ook Taha, zoals zoveel inwoners van Shahreza, van huis. De straten waren al urenlang broeierig en onrustig; het geluid van leuzen, rook en schoten hield de stad in haar greep en de mensen waren de straat op gegaan om te protesteren. Taha sloot zich bij die menigte aan; de stilzwijgende jongen die altijd rustig was, maar die avond niet langer wilde zwijgen. Enkele minuten later werd hij door een kogel in zijn been getroffen, die zijn beenslagader verscheurde. Met spoed werd hij naar het ziekenhuis gebracht, waar het zwaarste gevecht van zijn leven begon: de strijd om te overleven. In de twee dagen dat hij op het ziekenhuisbed lag, werd hij elf keer geopereerd en stond zijn hart acht keer stil. De artsen reanimeerden hem elke keer weer en zijn achttienjarige hart begon opnieuw te kloppen. Zoals Taha altijd sprak over volharding en het bedwingen van de steilste toppen van het leven, zo vocht hij ditmaal met zijn geschonden lichaam om te blijven leven; elke keer keerde hij teru…
دانش آموز · شهرضا اصفهان · طاها نادری سمیرمی · فوتبالیست
