جاویدنام محمد طالبی طرقی؛ پیکری در انبار الغدیر
Overlijden محمد طالبی طرقی 36 jaar oud in ایران Teheran هفت حوض
Geschreven door: سایه
بوی تلخ مرگ و بی‌کسی در فضا پیچیده بود و کالبدهای بی‌جان، یکی‌یکی روی زمین سرد ردیف شده و لای پتوهای زمخت بیمارستان پیچیده شده بودند. در گوشه‌ای از انبار بیمارستان الغدیر، محمد طالبی طرقی، متولد ۲۸ اسفند ۱۳۶۸، اهل تهران، ۳۶ ساله، لای یکی از همان پتوها در آرامشی ابدی خوابیده بود؛ کسی که تا چند ساعت پیش، نبضش برای زندگی و آزادی می‌تپید. همه‌چیز از شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ آغاز شد. محمد آن شب به خانه برنگشت و تماس‌های پی‌درپی خانواده بی‌جواب ماند. دلشوره‌ای غریب به جان خانواده افتاد. آن‌ها تمام شب، کلانتری‌ها و بیمارستان‌ها را زیر پا گذاشتند، اما هیچ خبری از محمد نبود. صبح روز بعد، زنی تلفن محمد را پاسخ داد و با صدایی لرزان گفت: «وسایل پسر شما دست ماست… من این گوشی و مدارک را دیشب روی زمین، حوالی میدان سی‌وسه نارمک پیدا کردم.» برادر محمد، سراسیمه آدرس را گرفت و خود را به آن زن رساند. با دیدن گوشی، کارت ملی و کارت سوخت محمد، بند دلش پاره شد. او به همان نقطه‌ای رفت که مدارک پیدا شده بود و از اهالی محل و عابران درباره اتفاقات شب گذشته پرس‌وجو کرد. نشانه‌ها و آدرس‌هایی که مردم با ترس و احتیاط زیر لب می‌گفتند، او را به سمت حیاط پشتی بیمارستان الغدیر کشاند. محمد آنجا بود؛ در میان پیکرهایی که به دلیل نبود جا در سردخانه، در انبار پشتی بیمارستان روی زمین ردیف شده بودند. اما این نخستین بار نبود که…
محمد طالبی طرقی · هفت حوض · انبار بیمارستان الغدیر
