جاویدنام مرضیه صوفی‌زاده لطف‌آبادی؛ من رفتم غمی نیست
死亡 مرضیه صوفی‌زاده لطف‌آبادی 36 岁 在 ایران 场景 قاسم‌آباد و بلوار وکیل‌آباد
作者: سپهر
مرضیه صوفی‌زاده لطف‌آبادی، فرزند محمدرضا، ۳۶ ساله و متولد ۲۳ مرداد ۱۳۶۸ بود؛ زنی که همه او را «مونس» صدا می‌زدند. مادر دو فرزند، همسر و زنی که در کنار تمام مسئولیت‌هایش، برای ساختن زندگی خودش نیز قدم برمی‌داشت. مونس کارشناس بیمه بود و تازه یکی از آرزوهای کاری‌اش را به واقعیت تبدیل کرده بود؛ دفتر نمایندگی بیمه‌ی خودش را در مشهد راه انداخته بود. برای او، این بخشی از آینده‌ای بود که با دست‌های خودش داشت می‌ساخت. خودش گفته بود: «هرکس من را می‌شناسد، می‌داند که من عاشق کشورم هستم. یک وطن‌پرست واقعی و عاشق تک‌تک هم‌وطنانم. شاید به همین دلیله که این شغل رو انتخاب کردم که بتونم فرهنگ خریدن بیمه‌نامه را بین مردمم جا بیندازم.» همین عشق به مردم و سرزمینش موجب شده بود شغلش برای او صرفاً یک حرفه و راهی برای امرار معاش نباشد. می‌خواست فرهنگ بیمه و اهمیت داشتن بیمه‌نامه را میان مردم جا بیندازد؛ اینکه آدم‌ها بتوانند در روزهای سخت، پشتوانه‌ای برای خودشان و خانواده‌هایشان داشته باشند. تلاشی بود برای اینکه بتواند، هرچند کوچک، برای مردمش مفید باشد. مونس تازه داشت آینده‌ای را که برای خودش ساخته بود، شکل می‌داد. او هنوز قرار بود تجربه‌های تازه‌ای به دست بیاورد و موفقیت‌هایی را که برایشان تلاش کرده بود، ببیند. اما شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در محدوده‌ی قاسم‌آباد و بلوار وکیل‌آباد مشهد، همه‌ی آن آینده ناگهان…
مرضیه صوفی‌زاده لطف‌آبادی · مونس صوفی · مشهد · وکیل‌آباد
